پروستانتیزم آمریکایی به وجود تضاد سیاسی میان خیر و شر، حق و ناحق اعتقاد دارد. آمریکایی ها معتقدند که تحت هر شرایطی، رهنمون های کلی مطلق و روشنی در مورد خیر و شر وجود دارد... آمریکایی ها دائما بر وجود شکاف میان استاندارد های مطلقی که باید بر رفتار افراد و ماهیت جامعه شان حاکم باشد، تاکید می کنند.

در اسلام حکومت بر پایه استبداد که رای و خواسته های شخصی یک نفر است پایه گذاری نشده است... همه آنچه در حکومت و اجزا و لوازم آن اجرا می شود حتی اطاعت از حاکمان باید بر طبق قانون الهی باشد... اختیار حاکم در موضوعات حکومتی هم باید بر طبق مصالح مسلمانان و مردم باشد. و این استبداد به رای نیست، بلکه بر طبق مصلحت است. پس رای حاکم مانند رفتار او تابع مصالح است.

کتاب البیع- ج2- ص 461

در حالی که در سال های دهه 1960 میلادی (دهه 1340 شمسی) لحن غالب راجع به «زوال و افول دین» بود، در این اواخر و در سالهای 1990 میلادی (دهه 1370 شمسی) بیشتر روی «بازگشت دینداری» تاکید می شود. آیا این دلیلی بر تحقیر تئوری های سکولار یا دنیوی سازی که تاکنون این همه ستایش می شد نیست؟

ژان پل ویلم ؛ جامعه شناسی ادیان

راس ساعت 12 روز 22سپتامبر 1980(31 شهریور 1359) صد و نود و دو فروند هواپیمای جنگنده نیروی هوایی عراق، به طرف اهدافشان در خاک ایران به پرواز در آمدند. در همین لحظه فرمانده کل قوا، صدام حسین در حالی که چفیه قرمز رنگ به سر داشت و نوار فشنگ به دور کمر خود بسته بود، بی آنکه درجات نظامی اش را نصب کرده باشد، وارد اتاق عملیات شد.

«عدنان خیرالله» وزیر دفاع بعه او چنین گفت:«سرور من! جوانها 20 دقیقه قبل به پرواز درآمدند.»
صدام به او پاسخ داد:«تا نیم ساعت دیگر کمر ایران خواهد شکست.»

وفیق سامرایی(مسئول بخش ایران در استخبارات عراق)

استدلال امام خمینی(ره) به منظور اثبات عقلی مقوله ولایت فقیه یک استدلال دوگانه است. امام ابتدا درباره اصل تشکیل حکومت اسلامی بحث می کند و در قدم بعدی استدلال می کند که در راس این حکومت باید فقیه عادل توانا(فرد عالم به قوانین اسلام و عادل و دارای قوه مدیریت امور) قرار گیرد.

« احکام الهی، چه احکام مربوط به امور مالی و اقتصادی، چه احکام سیاسی و چه احکام مربوط به حقوق٬ نسخ نشده است، بلکه تا روز قیامت باقی است. صرف باقی بودن این احکام، ضرورت حکومت و ولایتی که فرمانروایی قانون الهی و ضمانت اجرای آن را تضمین کند لازم دارد. اجرای احکام خدا ممکن نیست مگر به تشکیل حکومت؛ وگرنه هرج و مرج می شود. به علاوه حفظ نظام از واجبات اکید است و اختلال در امور مسلمانان نامطلوب. آنچه آن واجب را بر پای می دارد و این اختلال را از بین می برد همانا داشتن والی و حکومت است. از این گذشته، حفظ مرزهای مسلمانان از تهاجم و چیرگی دشمنان بر شهرهای آنان عقلا و شرعا واجب است که [این نیز] تنها از طریق تشکیل حکومت امکان پذیر است.
همه آنچه گفتیم از جمله واضح ترین نیازهای مسلمانان است و معقول نیست خداوند حکیم و خالق به آنها توجه نکرده باشد. بنابراین همان دلیلی که امامت[معصومان علیهم السلام] را اثبات می کند، ضرورت حکومت را در عصر غیبت صاحب الزمان(عج) هم اثبات می کند...» (کتاب البیع٬ ج۲ ٬ص ۴۶۱)

در متن فوق امام(ره) اشاره ای دارند به دلیلی که امامت معصومان (ع) را اثبات می کند. این دلیل بر اساس یک قاعده معروف فقهی استوار است که از آن به قاعده لطف نام برده می شود. متکلمان بوسیله این قاعده وجوب امامت را اثبات می کنند. امام خمینی(ره) همین دلیل را، وجوب عقلی بر نصب فقیه جامع الشرایط در زمان غیبت دانسته اند.