انتظار «آمادگی» است نه «وادادگی»! کسیکه معتقد است که علی رغم قدرت های حاکم بر جهان و علی رغم نیرومندی جبهه ظلم و زور در جامعه بشری و علی رغم سلطه باطل و تجاوز و ضعف و اسارت حق و عدالت، هر لحظه ممکن است انفجاری روی دهد و ندای انقلاب از اعماق سیاه شب تباهی و فساد و بیداد برخیزد و او را به عنوان یک سرباز واقعی و یک «انقلابی» حقیقی به شرکت در جهاد عالمگیر حق و عدل علیه جبر ظالمانه تاریخ دعوت کند، چنین کسی «منتظر» است و ناچار نمی تواند به خواب رود، از اندیشه عدل و ظلم و حق و باطل و شکست و پیروزی غافل ماند، در سرگذشت تاریخ و سرنوشت انسان و سیر حوادث، بیطرف و بی تفاوت باشد و به تفریح و تفنن رو کند، به زندگی «خور و خواب و خشم و شهوت» خویش و مصلحت های فردی خویش خو کند. بر عکس، این انتظار او را به شدت وامی دارد که تن و روح و اندیشه و شیوه زندگی خویش را همچون یک پارتیزان انقلابی و آگاه و ورزیده و آماده و مسلح و سبکبارو تیزبین و فداکار، تعلیم دهد و بپرورد...

دکتر علی شریعتی